صنعت تصفیه آب و فاضلاب

تصفیه آب و فاضلاب مجموعه‌ای از مراحل به‌هم‌پیوسته است و انتخاب ماده شیمیایی در یک مرحله می‌تواند بر مراحل بعدی اثر بگذارد. در انعقاد و لخته‌سازی، منعقدکننده‌هایی مانند پلی‌آلومینیوم کلراید، سولفات آلومینیوم و کلرید فریک برای ناپایدارسازی ذرات کلوئیدی به‌کار می‌روند؛ اما انتخاب نوع و دوز آن‌ها باید با توجه به کدورت، pH، قلیائیت، دما و ماهیت آب خام و ترجیحاً با Jar Test انجام شود. پلی‌الکترولیت‌ها نیز می‌توانند در تقویت تشکیل فلوک و جداسازی جامد–مایع مؤثر باشند، ولی نوع کاتیونی/آنیونی، وزن مولکولی و دوز آن‌ها بدون آزمون فرآیندی قابل تعمیم نیست. کنترل pH و قلیائیت بخش دیگری از مدیریت شیمیایی آب است. آهک هیدراته و سود برای افزایش pH و اسیدهای معدنی برای کاهش pH در برخی فرآیندها استفاده می‌شوند، اما مقدار مصرف باید بر مبنای آنالیز و ظرفیت بافری آب تعیین شود. در سیستم‌های RO/NF، کنترل رسوب و فولینگ به کیفیت آب خوراک، بازیافت سیستم و محدودیت‌های غشای مورد استفاده وابسته است. انتخاب آنتی‌اسکالانت باید بر اساس آنالیز کامل آب و محاسبات اشباع انجام شود و از تعمیم یک دوز ثابت به همه سیستم‌ها پرهیز شود. در بخش تصفیه تکمیلی، رزین‌های تبادل یونی کاتیونی، آنیونی و میکس‌بد برای کاربردهای مشخص کاهش یون‌ها یا پولیش آب استفاده می‌شوند؛ انتخاب رزین، ظرفیت، فرم یونی و برنامه احیا باید با طراحی سیستم هماهنگ باشد. ضدعفونی و اکسیداسیون نیز به هدف فرآیند و کیفیت آب بستگی دارد و مواد اکسیدکننده یا کلردار باید با کنترل غلظت، زمان تماس، سازگاری مواد و الزامات ایمنی به‌کار روند. سبد آفتاب شیمی با این حوزه هم‌پوشانی گسترده دارد: PAC، سولفات آلومینیوم، کلرید فریک، آهک هیدراته، سود، اسیدهای صنعتی، آنتی‌اسکالانت، رزین‌های تبادل یونی و برخی مواد اکسیدکننده/ضدعفونی‌کننده. با این حال، انتخاب نهایی هر محصول باید بر اساس گرید، TDS/SDS/COA، آنالیز آب و شرایط واقعی فرآیند انجام شود و هیچ دوز یا ادعای عملکرد عمومی برای همه واحدها قابل تعمیم نیست.